Հայրիկ, իսկ Դու մայրիկին սիրո՞ւմ ես մայրիկին,-հարցրեց որդին ավտոբուսում հորը․․․

Երեկ հյուրերս հետ ավտոբուսով գնում էի տուն։Ես գնում էի և մտածում աշխատանքի ու վաղվա օրվա մասին: Կանգառներից մե-

կում մոտ չորս տարեկան փոքրիկ տղա բարձրացավ ավտոբուս նրա հետ մոտ երեսուն տարեկան մի տղամարդ է: Երեխան նստեց հայրիկի գրկին և լաց լինում:

Ոչ ոք ուշադրություն չդարձրեց նրան: Տղամարդը շատ հոգնած էր, աչքերը շատ տխուր էին, և նա շարունակմտահոգ հայացքով նա-
յում էր պատուհանից դուրս:Երկու կանգառ գնալուց հետո տղան արցունքներով աչքերով, հարցրեց հորը.

-Հայրիկ, դու սիրո՞ւմ ես մայրիկին:

-Իհարկե, որդիս, սիրում եմ: — պատասխանեց հայրը դողացող ձայնով:

Տղան, իր արցունքներն աչքերին կրկին հարցրեց հորը.

-Հայրիկ, ուրեմն ինչու՞ ես մայրիկին հողի մեջ թաղել, մենք այլևս չե՞նք տեսնի նրան:

Ավտոբուսի մարդիկ լռեցին և նայեցին տղամարդուն:Եվ հետո տղամարդու աչքերը արցունքներ լցվեցին, նա ամուր գրկեց որդուն և,

թաքցնելով արցունքները մարդկանցից, ոչինչ չասաց:Դաժան բանն է կյանքը:Փայփայեք միմյանց, հոգ տարեք միմյանց մասին: Գնա-
հատեք միասին ապրած ամեն մի վայրկյանը:

(Visited 17 times, 1 visits today)

от sirartsir

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *